Een onstuimig strijdtoneel maakt zich spoedig meester van het speelveld van de soldaat. In gedachten verzonken, lijst zijn heimwee naar de warmte van de zon voor hem zijn winters angstbeeld in. Gedreven door de onontkoombare wisseling van de wacht beuken de moleculen van de zee als een fragmentatiebom op de kwetsbare kust. De zomer is gedaan en weldra volgt de verkoeling van de herfst: een seizoen van overgave waarin we zullen afsterven tot onze wortels.  Alleen het hart blijft kloppen. Rusteloos.

Vanuit het Noorden en het Oosten dient zich rap de winter aan. Gelaten in vrede houdt de soldaat het vuur in leven. Zonder horizon dreigen we te verdrinken in het grijsblauwe vlak dat op ons netvlies staat. Gegrift maar niet verslagen, vernederd of verloren. Uitzichtloos en koud wordt de ruggengraat onderworpen. Maar veerkrachtig breken we los. Als trossen van een schip die knappen, pakt de soldaat zijn vrijheid terug.

Het lange wachten is begonnen. Het vuur van de soldaat stampt als een ijsbreker door het harde water. Meedogenloos slaat hij van zich af. We houden koers met ons kompas. De spanning is te snijden. Met zijn scherpste zwaard doorklieft de soldaat de touwen van de ring. De weg naar buiten wordt in het voordeel van de soldaat met gebalde vuist beslecht. De traagheid gaat het niet van ons winnen. Noch de noordwester storm.

Want teruggetrokken verschanst de soldaat zich achter zijn schild. Ondergedoken komt hij bovendrijven en zet opnieuw de aanval in.  Als een gevallen blad dwarrelt hij door de straten die naar het strijdtoneel leiden. Maar daargelaten komt hij zijn gelijke tegen. Het wordt het gevecht tussen mens en natuur. Waar een omstander roept: “Welaan gij woest gespuis, de zee zal u wel temmen!”, antwoordt de soldaat met luide stem: ”Nee, dat nooit, want ik ben Ongetemd!

In vuur en vlam staat hij op het strijdtoneel. Zijn ridderpak maakt hem van staal. Voorwaarts in galop… hop hop, trekt hij ten strijde. Waarom doet hij dit allemaal? Niet voor succes of carrière! Zelfs niet zijn ego heeft hier de overhand. Hij volgt zijn pad dat leidt naar vrijheid. Deze soldaat vecht voor zijn vaderland!

Op Naar Glorie!

Tekst: Hans Groen