Foto: Flip
Foto: Ruben Snitslaar
Op naar het nieuwe jaar zijn we hier hard bezig met de nieuwe Ongetemd collecties en nog veel meer moois. Wij hebben er zin. Jullie ook?
Foto’s: Flip
Vrijdag 17 december het sneeuwt. Eindeloze files. Iedereen is aan het struggelen om zijn of haar eindbestemming te halen. Heel Nederland ligt op zijn gat. Het moment voor een stel mafkezen om juist de auto te pakken, boards in te laden en op pad te gaan. We worden gebeld door Bob van Unnik of we er zijn. Flip, Steef van der Meer en Bob kiezen vrijdagavond namelijk de Scheveningse haven uit om een paar mooie rails te pakken. Laten wij daar net bezig zijn met de verbouwing van onze nieuwe Ongetemd showroom/winkel/hoofdkantoor. Niet veel later kruipen we achter het stuur met achter de auto een meters lang touw, via een ter plekke gebouwde katrol om vervolgens Bob en Steef aan te kunnen slepen. Na wat gevogel en vooral erg veel lol weten Bob en Steef hun acties te maken die ze in gedachte hadden. Flip was daar om het vast te leggen. 3 uur ‘s nachts keerden we voldaan huiswaarts om er thuis achter te komen dat we 3 kilometer door Scheveningen hebben gereden met 100 meter touw achter ons aan. In al ons enthousiasme zijn we vergeten deze eraf te halen. We zijn benieuwd hoeveel railtjes en borden wij hebben meegepakt. Laat het de komende tijd nog maar veel vaker sneeuwen.
Foto’s: Melchior van Nigtevecht
Wat doe je op een winterse zaterdag? Blijf je onder wol liggen of bij de kachel zitten of ga je even een luchtje scheppen. Dat laatste deden Melchior van Nigtevecht, Marijn Bouwmeester en Wouter Oosting afgelopen zaterdagochtend. Zij trotseerden de sneeuwbuien, trokken hun pak aan en namen een duik in de Noordzee met deze beelden als resultaat. Goede keuze!
Foto’s: Arthur Lavooy
Ook in Zeeland sneeuwde het de laatste dagen met af en toe tussendoor een waterig zonnetje. Arthur Lavooy dook zaterdag ook even het water in. Één keer met plank en één keer met camera. Dat leverde deze mooie platen op.
Tekst: Hans Groen | Foto’s: Ruben Snitslaar, www.klatser.com
Maandagochtend kwart over vijf. Ik loop met de honden op het strand. Om half zeven moet ik in de auto zitten om de file naar Amsterdam voor te zijn. Het is donker. In het oosten nog geen licht te zien. Het is stil. Scheveningen slaapt. De boulevard is leeg. Het is winter. Een kilometer naar het zuiden wordt gewerkt. De zandsuppletie is in volle gang. Geruisloos.
Ik loop iets verder naar het noorden richting de pier. Het vermoeden wordt bevestigd. Er staan golven. Misschien maar een metertje. Het tij kabbelt. Ongemakkelijk! De natuur roept! Gewetensvol! Ik moet erin! Gehaast roep ik het vee bij elkaar. Snel aan de riem en in galop naar huis. Waanzin! Inmiddels is het kwart voor zes. Nog drie kwartier! M’n hart trekt dit niet!
Als een vis die zojuist van de haak is gehaald en barmhartig wordt teruggegooid, glijd ik op m’n board het water in. Koud! Als een junk! Het lijf trilt. Meedogenloos! Ik zie niets! Ik hoor niets! In m’n mond slechts de smaak van zeewater. Angst! M’n kop houdt het niet bij elkaar. Ik pis in m’n pak!
Rilling volgt op rilling. De kustlijn trekt voorbij. Er komt een set door. Ik voel hem. De tweede pak ik. Backside naar links. De rechterhand aan de rail. Een heel eind. Zuurstof! Ik ontspan! Nog een keer…
De smaak van zeewater!
Foto’s: Jan Bijl
Al weer meer dan een jaar geleden ging Tommie Dijkhuizen op trip naar Ierland samen met zijn meisje Martine, Michael Schmitz en fotograaf Jan Bijl. Die week scoorden ze misschien niet de beste golven die je kan treffen in Ierland maar ze waren zeker de moeite waard. Naast de golven is het in Ierland ook genieten van de heerlijke Guinness, de prachtige vergezichten, verlaten baaien en op zijn tijd een plaatselijke regenbui. De temperaturen in Ierland zijn alleen wel wat anders dan El Salvador en Mexico waar Tommie en Martine nu bivakkeren.
