Tekst & Foto’s: Ruben Snitslaar, www.klatser.com
Welke spot kom je tegenwoordig nog tegen waar de locals blij zijn om je te zien. Zoals zo’n 10 jaar geleden in Bretagne bijvoorbeeld. Waar de locals bij ons bekend stonden als die gasten die je bij het surfen aanmoedigden met “Jip, jip!” Geen idee wat het nou precies betekende en of het überhaupt iets betekende, maar voor ons stond het voor het pure ongetemde surf gevoel. Dat betekende het dus.
Nu kwamen we laatst dus op ‘n plek in Nederland waar zich oa het volgende voordeed; Robbie Buttner en ik staan boven op de dijk voor een groepje locale windsurfers de surf te checken die wel erg blown out is geworden en kijken daarom ‘n beetje moeilijk en teleurgesteld. Vervolgens komt een van de windsurfers naar ons toelopen en zegt; “Jullie kijken ‘n beetje moeilijk?”. Wij leggen ‘m uit hoe en of wat en plotseling toverd hij twee chocolade koek repen tevoorschijn en zegt met ‘n grote vriendelijke grijns; “Kijk, hier wordt je volijk van”. Hoe ultra classic was dat moment. En wat ‘n local is me dat! Verhalen over carberateurs uit je wagen, vier lekke banden of wax op je voorruit…? Nee, chocolade koek repen! Dat is hoe deze locals in elkaar zitten, nog totaal ongetemd.
Daarnaast ontmoeten we ‘n 50+ jarige soort über local die eigenaar is van achtereenvolgens de locale horeca aangelegenheid, de ‘toren’ en de strandtent met catamaranclub, die ons laat weten dat ie stoked is om te zien dat er mensen zijn zoals in dit geval ons ongetemde groepje die met de liefde voor de sport, de moeite nemen om ‘n flink stuk te rijden en te ‘ondernemen’. Ook liet ie weten dat ik wanneer ik dat wil, welkom ben om foto’s te maken vanuit de toren en dat hij de slagboom naar het strand beheerd zodat we het strand (en de dijk) op kunnen en geeft ons zijn telefoonnummer, mooi! Nog zo’n local, ‘t is me wat!
